تلخی عشق

جاده ي قلب مرا رهگذري نيست كه نيست
جز غبار غم و اندوه در آن همسفري نيست كه نيست

آن چنان خيمه زده بر دل من سايه ي درد
كه در او از مه شادي اثري نيست كه نيست

شايد اين قسمت من بود كه بي كس باشم
كه به جز سايه مرا با خبري نيست كه نيست

اين دل خسته زماني پر پروازي داشت
حال از جور زمان بال و پري نيست كه نيست

بس كه تنهايم و يار دگر نيست مرا
بعد مرگ دل من چشم تري نيست كه نيست

شب تاريك ، شده حاكم چشم و دل من
با من شب زده حتي سحري نيست كه نيست

كامم از زهر زمانه همه تلخ است چنان
كه به شيريني مرگم شكري نيست كه نيست ....

توی این پستم میخوام دوتا وبلاگ بهتون معرفی کنم که فکر نکنم دیدنشون ضرر داشته باشه.

راستی بعد از یکسال دوباره شروع کردم به نوشتن.

پس منتظر نظرات بیشتر شما در کامنت هستم.

www.ashegh-maryam.blogfa.com

www.eshgh-e-tanha.blogfa.com

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب
                                           بدینسان خوابها را با تو زیبا می کنم هر شب
تبی این گاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه 
                                           چه آتشها که در این کوه برپا می کنم هر شب
 تماشایی است پیچ و تاب آتش ها .... خوشا بر من 
                                           که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب
مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست
                                           چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب
چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو 
                                           که این یخ کرده را از بیکسی ها می کنم هرشب
 تمام سایه ها را می کشم بر روزن مهتاب 
                                           حضورم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب
دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش
                                           چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب
کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی ؟
                                           که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

وقتشه وقتشه رفتن وقتشه
وقتشه از تو گذشتن وقتشه
مهلت تولد دوباره نیست
مردن دوبارهء من وقتشه


دیگه دیره واسه گفتن
این كلام آخرینه
فرصت ضجه نمونده
لحظه های واپسینه


دیگه با عاطفه دشمن
واسه دلتنگی رفیقم
توی شط سرخ نفرت
بی صداترین غریقم


من عروسك كدوم بازی وحشت
من عروس قحطی كدوم تبارم
كه مثل تولد فاجعه سردم
كه مثل حادثه آرامش ندارم

بشنو ای سنگ بیابان
بشنوید ای باد و باران

با شما همرازم اكنون
با شما دمسازم اكنون

یك چنین آتش به جان
مصلحت باشد همان
با عشق خود تنها شود
تنها بسوزد

من یكی مجنون دیگر
در پی لیلای خویشم
عاشق این شور و حال عشق بی پروای خویشم

تا به سویش ره سپارم
سر زمستی بر ندارم
من پریشان حال دل خوش
با همین دنیای خویشم
جای آن دارد كه چندی هم ره صحرا بگیرم
سنگ خارا را گواه این دل شیدا بگیرم